Selecteer een pagina

ERNY GREEN
(BIO)

In 1988 zegt Ernst Grevink de geordende maatschappij vaarwel om als straatmuzikant rond de wereld te trekken (Midden-Amerika, USA, Europa). Kille straathoeken wereldwijd, maar ook roemruchte podia als CBGB’s in New York, het zijn de ideale speelplekken voor de Nederlander in deze roerige jaren.

Als straatmuzikant schreef hij ooit een aubade aan de zelfkant waarmee hij voor vele kenners maar meteen het allerbeste Nederlandstalige lied over Utrecht aller tijden schreef (De Nacht). Uiteindelijk keert hij, door de mangel gehaald terug naar zijn thuisland en brengt in 1992 zijn eerste officiële soloalbum uit onder het pseudoniem Erny Green.

Vijfentwintig jaar en negen albums later is het Green gelukt zich bij de absolute top van de Nederlandse liedjesschrijvers te vestigen. In recensies keren kernwoorden als ‘authentiek’, ‘melancholisch’ ‘gepokt’, ‘gemazeld’, ‘doorleefd’, ‘rauw’, ‘ervaren’, ‘puur’, ‘ongepolijst’, ‘schurend’, ‘onheilspellend’, ‘ontregelend’ en ‘confronterend’ steeds terug met betrekking tot het werk van Erny Green.

Pheromones is de opvolger van Sound of Neonlight (2013), dat hoge ogen scoorde in de serieuze muziekpers en de aandacht trok van onder anderen 3FM Dj’s Giel Beelen en Rob Stenders.

Naast zijn eigen solocarrière als muzikant is Erny Green werkzaam als huisproducer in de legendarische Vuurland Studio in hartje centrum Utrecht (zie ´Erny Green-The Producer´).

´In ‘Old House’ schetst Green zijn verbazing over dat hij verliefd kunnen worden
nog in zich had met de droge constatering ‘I’m not dead’.
‘Lovesong’ is zelfs een schaamteloze loveballad in Nick Cave-stijl.`
– 3Voor12
“Eigenlijk is ’Sound Of Neonlight’ een prima voorbeeld van hoe je zou
willen dat een doorleefd singer-songwriter klinkt.
Rauw, ervaren, maar toch ongepolijst.”
– OOR

25th Anniversary

2017 was het 25-jarige jubileumjaar van Erny Green. De drie jaar die daaraan voorafgingen waren ronduit turbulent. Een periode waarin hij beide ouders verloor, zijn vrouw verliet, een operatie onderging en werkeloos raakte. Op de kille bodem van rock bottom, vond de verhalenverteller echter ook de grote liefde en nieuwe muze van zijn leven.

Hoge pieken, diepe dalen. Green vond rake klanken om de wervelstorm te vertalen naar Pheromones, zijn tiende studioalbum (2017). Liefde en verlies, woede en compassie, stilte en rumoer. “Is this how it feels with death on your heels” zingt hij in het nummer ‘I Write My Name In The Wind’. Met de dood op de hielen… Het zou de killing urgentie in de tracks kunnen verklaren. ´Pheromones` is een absoluut hoogtepunt in zijn inmiddels omvangrijke oeuvre, maar ook in de Nederlandse popgeschiedenis.

Zoals generatiegenoot Nick Cave – net als Green op de top van zijn kunnen – haalde Green zijn inspiratie uit diverse stijlen. Van de oude songmeesters naar de New Wave van de Eighties, terug langs de oer-liedjes van de folk, naar de sound van de 21 e eeuw. Hij componeerde de songs in samenwerking met zijn vaste sidekick Thijs Heij. In handen van producer-arrangeur Sjoerd van Reeuwijk groeide het album uit tot een imposant monument, een waar kunstwerk. Romantischer, gevarieerder en melodieuzer nog dan zijn immer bejubelde voorgangers.

“De gitzwarte wolken boven zijn kleurrijke leven vormden een onuitputtelijke bron
voor Pheromones,
het tiende studioalbum van
liedkunstenaar Erny Green.”